لحظه های عاشقی.....

حسرت

roz — 2012-05-10T02:32:46+01:00

از من رمیده ئی و من ساده دل هنوز

بی مهری و جفای تو باور نمی كنم

دل را چنان به مهر تو بستم كه بعد از این

دیگر هوای دلبر دیگر نمی كنم

رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید

دیگر چگونه عشق ترا آرزو كنم

دیگر چگونه مستی یك بوسه ترا

در این سكوت تلخ و سیه جستجو كنم

یادآر آن زن، آن زن دیوانه را كه خفت

یك شب به روی سینه تو مست عشق و ناز

لرزید بر لبان عطش كرده اش هوس

خندید در نگاه گریزنده اش نیاز

لب های تشنه اش به لبت داغ بوسه زد

افسانه های شوق ترا گفت با نگاه

پیچید همچو شاخه پیچك به پیكرت

آن بازوان سوخته در باغ زرد ماه

هر قصه ئی ز عشق كه خواندی به گوش او

در دل سپرد و هیچ ز خاطر نبرده است

دردا دگر چه مانده از آن شب، شب شگفت

آن شاخه خشك گشته و آن باغ مرده است

با آنكه رفته ئی و مرا برده ئی ز یاد

می خواهمت هنوز و به جان دوست دارمت

ای مرد، ای فریب مجسم بیا كه باز

بر سینه پر آتش خود می فشارمت

سلام دوستای خوبم

من و باید ببخشید که دیر میام و آپ می کنم

خیلی کارام زیاد شده واقعا نمی رسم هر موقع کوچکترین فرصتی پیدا کنم سریع

میام بهتون یر می زنم به خدا خیلی دوستون دارم

شمام که خیلی بهم لطف دارین مرسی از همتون

مراقب خودتون باشین

چون فقط

گل منین

زیبـــاترینــــ از احمــــــــد شاملـــو

roz — 2012-05-03T02:40:08+01:00

ماهی من فکر می کنم
هرگز نبوده قلب من
این گونه
گرم و سرخ:

احساس می کنم
در بدترین دقایق این شام مرگزای
چندین هزار چشمه خورشید
در دلم
می جوشد از یقین؛
احساس می کنم
در هر کنار و گوشه این شوره زار یاس
چندین هزار جنگل شاداب
ناگهان
می روید از زمین.
***
آه ای یقین گمشده، ای ماهی گریز
در برکه های اینه لغزیده تو به تو!
من آبگیر صافیم، اینک! به سحر عشق؛
از برکه های اینه راهی به من بجو!
***
من فکر می کنم
هرگز نبوده
دست من
این سان بزرگ و شاد:
احساس می کنم
در چشم من
به آبشر اشک سرخگون
خورشید بی غروب سرودی کشد نفس؛

احساس می کنم
در هر رگم
به تپش قلب من
کنون
بیدار باش قافله ئی می زند جرس.
***
آمد شبی برهنه ام از در
چو روح آب
در سینه اش دو ماهی و در دستش اینه
گیسوی خیس او خزه بو، چون خزه به هم.

من بانگ بر گشیدم از آستان یاس:
(( - آه ای یقین یافته، بازت نمی نهم

سرنوشت

roz — 2012-04-21T09:39:59+01:00

جان میدهم به گوشه زندان سرنوشت

سر را به تازیانه او خم نمی کنم!

افسوس بر دوروزه هستی نمی خورم

زاری براین سراچه ماتم نمی کنم.

با تازیانه های گرانبار جانگداز

پندارد آنکه روحِ مرا رام کرده است!

جان سختی ام نگر، که فریبم نداده است

این بندگی، که زندگیش نام کرده است!

بیمی به دل زمرگ ندارم، که زندگی

جز زهر غم نریخت شرابی به جام من.

گر من به تنگنای ملال آور حیات

آسوده یکنفس زده باشم حرام من!

تا دل به زندگی نسپارم،به صد فریب

می پوشم از کرشمۀ هستی نگاه را.

هر صبح و شب چهره نهان می کنم به اشک

تا ننگرم تبسم خورشیدو ماه را !

ای سرنوشت، ازتو کجا می توان گریخت؟

من راهِ آشیان خود از یاد برده ام.

یکدم مرا به گوشۀ راحت مرا رها مکن

با من تلاش کن که بدانم نمرده ام!

ای سرنوشت مرد نبردت منم بیا !

زخمی دگر بزن که نیافتاده ام هنوز.

شادم از این شکنجه خدا را،مکن دریغ

روح مرا در آتشِ بیداد خود بسوز!

ای سرنوشت، هستی من در نبرد توست

بر من ببخش زندگی جاودانه را !

منشین که دست مرگ زبندم رها کند.

محکم بزن به شانه من تازیانه را

سلام به دوستای نازنین خودم

از همه ممنونم که بهم لطف دارم میان و نظر میدن

این حضور شما برام خیلی دل گرمیه

راستش دوس دارم قالب وبم و عوض کنم

حالا می خوام با شما دوستای خوبم مشورت کنم

کمکم کنید یک قالب خوب انتخاب کنم که شما هم دوس داشته باشین

مراقب خودتون باشین

چون همتون گل منین

آبتنیـــ از فروغـــ...

roz — 2012-04-11T01:36:21+01:00

لخـتـ شدمــ تا در آنــ هــوایـــ دلـــ انگیـــز
پــیکر خــود را به آبــــ چـشمه بشویمــ
وسوسه میـــ ریخـتـــ بر دلـمــ شبـــ خاموشـــ
تـا غمـــ دلــــ را بگـوشـــ چشــمه بگـویمـــ
آبــــ خنکــــ بود و موجهایـــــ درخشانـــــ
ناله کنانــــ گرد منـــ به شوقـــــ خــزیدند
گوییــــ با دستــــ هایــــ نرمـــ و بلورینـــــ
جانـــ و تنمـــ را بسویــــ خویشــــ کـشیدنـد
بادیــــ از آنــــ دورهــا وزیـد و شتابانــــ
دامنیـــــ از گــل بــرویــــ گـیسویــــ منـــ ریختــــ
عطــــر دلاویــز و تنــد پونـه وحشیــــــ
از نفســـ باد در مشامـــ منــــ آویختـــــ
چشمــــ فروبستمـــ و خموشـــ و سبکــــ روحــــ
تا به علفـــــ هایـــ نـرمــ و تازه فشردمــ
همچو زنیــــ که غنوده در بـر معشوقــــ
یـکسره خود را به دستــــ چـشمه سپردمــــ
رویـــــ دو ساقمــــ لبانــــ مرتعشـــ آبـــــ
بوسه زنــــ و بیــــ قرار تشنه و تبـــ دار
ناگه در همــــ خزید ...
راضیــــ و سرمستـــــ
جسمـــ منـــ و روحــــ چشمه سار گنه کــار....

صدفـــــــــــــ فریـدونــــ مشیــریـــــ

roz — 2012-03-29T07:36:51+01:00

شـــــــنیده ایـــــ صـــــــد بار،

صـــــدایــــــــــ دریا را .

***

سپرده ایـــــــــ بسیــــار،

به سبزه زارشــــــــــــ، پروانــــــــــــه تماشـــا را .

نخوانده ایـــــــــ - شایــــد -

درین كتابـــــــــ پریشانـــ ، حكایتـــــــــ ما را :

همیــــشه، در آغــــاز،

چو موجــــ تازه نفســــ ، پر خروشــــ ، در پــــرواز،

ســـرود شوقـــ به لب، گــــــرم مستـــــی و آواز ...

***

سحــــــر بــه بوســه خورشیــــــد شعلــــه ور گشتنــــــ !

شبــــ ، از جدائـــــی مهـــتر

به سویـــــ مــــاه دویدنــــ ، فـریبـــ خوردنــــ ، باز،

دوبـــاره برگشتنــــ !

فـــرو نشستنــــ ، برخاستنـــــــ ، در افتــادنــــ

دوبـــاره جوشیــدنــــ

دوبـــاره كوشیــــدنـــــــ

تنـــــــ از كشــــاكشــــ گردابــــ هـــا بــــــه در بـــردنــــ ،

هــــــزار مرتبـــه با ســـر بـــه سنــگــــ غلتیــدنــــــ ،

همــــه تلاشـــــ برایــــــ رسیـــدنـــــ ، آســـودنــــ ،

رسیـــدنیـــــ كـــه دهـــد دستـــــ ،

بعــد فــرســــودنــــــ !

همیـــشه در پــایــانـــــ ،

بـه خــود فـــرو رفـتنــــ . در عـمقــــ خــویشــــ . پــاكـــ شدنـــــ !

در آنـــــ صـدفـــ ، كـه تــو « جــانــــــ » خــوانـــدیـــــ اش ، گهــر گشتنـــــ !

***

نــه گوهــریـــــ ، كــه شــود زیــوریــــــ زلیخــــــا را !

دلیــــــ بــه گونــه خورشـــید، گــرم، روشنـــــ ، پـاكــــ

كـه جــاودانـــه كنــــد غرقــــــ نــور دنیـــا را ...

***

اگـر هنـوز بــه اینــــ بیكـرانــــ نپیوستیـــــــــ

ز دستــــ وامـگـذاریـــــ امیــد فــــردا را!

ارمـغـانـــــــــ

چگـونـه ماهیـــــ خـود را بـه آبــــ می سپــــرد !

بـه دستــــ مـوجــــ خیــالتــــ سپـرده ام جـانـــــ را .

فـضـایــــ یـاد تـو، در ذهـنـــــ مـنـــــ ، چـو دریـائیـــــ استــــ ؛

بـر آنــــــ شكـفتــه هـزارانـــــ هـزار نیـلوفــــر .

دریـنـــــ بهشتـــــ بـریـنــــــ ، چـونــــــ نسیـمـــــ مـی گذرمـــــ ،

چـه ارمـغـانــــــ بـرمـــــــ آنــــــ خنـــده گلـــــــ افـشانــــــ را ؟

نامه عاشقانه

roz — 2012-03-24T09:39:30+01:00

نامه ای به معشوق

زیبای من سلام
من از دیار عشق به تو نامه می نویسم! اینجا همه پروانه ها در شعله شمع عاشقانه سوخته اند .
بلبلان در كنار گل پژمرده شان آرام خوابیده اند .
ماه تمام شب را به دنبال خورشید می گردد....
عمری می خواستم كه عشق را با مداد رنگی هایم نقاشی كنم غافل از اینكه عشق یعنی یكرنگی!
این حرف را روزی كه مرا با كلام خویش مسحور كرده بودی از نگاهت خواندم. چه روز با شكوهی بود! آن روز آسمان را بین خودمان تقسیم كردیم : باران برای من خورشید برای تو برف برای من ستاره ها برای تو....
ولی از آن روز مدتها گذشته است . بارانی كه سهم من بود از چشمان من بارید . به موهای سپیدم نگاه كن!همه می گویند خیلی زود پیر شده ام ولی تو كه می دانی همان برف هایی كه مال من بود بر سرم نشسته است . ناراحت نباش! به لبخند خورشید و چشمك ستاره می ارزید....
من بازی عشق را به تو باختم. از باختن پشیمان نیستم ولی ای كاش می توانستم یك بار دیگر دلم را به تو ببازم . حیف كه دیگر نمی توانم كمی شكسته شده ام . برای این همه زیبایی نفس كم می آورم...
این نامه را با قاصدك برایت می فرستم. تا یكی دو روز دیگر به دستت می رسد . تا آن موقع من به امید وصالت برای همیشه خوابیده ام . شك ندارم كه در زیر خاك هم خواب تو را می بینم. از این كه بیش ازاین طاقت نیاوردم و این قدر زود رفتنی شده ام متاسفم!
مرا ببخش مجنون خوبی برایت نبودم...
به امید دیدار لیلای من

__________________

سلام دوستای نازنین........

قبل از هر چیزی سال نو رو به همتون تبریک میگم آرزوی بهترین ها رو

در این سال برای همتون دارم خلاصه هرکسی هر چیزی که میخواسته رو

به دست بیاره شمام برای من دعا کنید

یه چیز دیگه من معذرت خواهی می کنم اگه توی ایام عید نیومدم خیلی سرم شلوغ بود

خیلیییییییییی دوستون دارم

مراقب خودتون باشین

چون همتون گل منین

عاشقانه ها از فریدون مشیری

roz — 2012-03-10T01:34:31+01:00

عشق تو به تار و پود جانم بسته است
بی روی تو درهای جهانم بسته است
از دست تو خواهم که برآرم فریاد
در پیش نگاه تو زبانم بسته است
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
گفتم دل را به پند درمان کنمش
جان را به کمند سر به فرمان کنمش
این شعله چگونه از دلم سر نکشد
وین شوق چگونه از تو پنهان کنمش
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
ای چشم ز گریه سرخ خواب از تو گریخت
ای جان به لب آمده از تو گریخت
با غم سر کن که شادی از کوی تو رفت
با شب بنشین که آفتاب از تو گریخت
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
کجایی ای رفیق نیمه راهم
که من در چاه شبهای سیاهم
نمی بخشد کسی جز غم پناهم
نه تنها از تو نالم کز خدا هم
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
هزار بوسه به سوی خدا فرستادم
از آنکه دیدن تو قسمت خدایی بود
شب از کرانه دنیای من جدا شده بود
که هر چه بود تو بودی و روشنایی بود
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
امروز را به باد سپردم
امشب کنار پنجره بیدار مانده ام
دانم که بامداد
امروز دیگری را با خود می آورد
تا من دوباره آن را
بسپارمش به باد
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
دیدی آن را که تو خواندی به جهان یارترین
سینه را ساختی از عشقش سرشارترین
آنکه می گفت منم بهر تو غمخوارترین
چه دلآزارترین شد چه دلآزارترین
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
دلم به ناله در آمد که
ای صبور ملول
درون سینه اینان نه دل
که گِل بوده ست
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
هیچ و باد است جهان
گفتی و باور کردی
کاش یک روز به اندازه هیچ
غم بیهوده نمی خوردی
کاش یک لحظه به سرمستی باد
شاد و آزاد به سر می بردی
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
عشق پیروزت کند بر خویشتن
عشق آتش می زند در ما و من
عشق را دریاب و خود را واگذار
تا بیابی جانِ نو، خورشیدوار
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
روزهایی که بی تو می گذرد
گرچه با یاد توست ثانیه هاش
آرزو باز میکشد فریاد
در کنار تو می گذشت ایکاش
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
تو را دارم ای گل جهان با من است
تو تا با منی جان جان با من است
چو می تابد از دور پیشانی ات
کران تا کران آسمان با من است
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
نرسد دست تمنا چون به دامان شما
می توان چشم دلی دوخت به ایوان شما
از دلم تا لب ایوان شما راهی نیست
نیمه جانی است درین فاصله قربان شما

سلام به دوستای عزیز

یه مدته که ازم خبری نیست میدونم چن تا از دوستان بهم گفتن

اما چن وقت پیش اومدم و آپیدم به هیچکسم چیزی نگفتم

فقط می خواستم بدونم میاین بهم سر بزنین... تعدادی از

دوستای عزیزم که همیشه هم لطف دارن اومدن ازشون ممنونم

خیلی خوشحال میشم اگه برام پیشنهاد یا انتقادی دارین بنویسین

واقعا خوشحالم میکنین

فروغ

roz — 2012-03-03T01:31:09+01:00

ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر تو ام سنگین شده
ای به روی چشم من گسترده خویش
شادیم بخشیده از اندوه پیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستیم ز آلودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه مژگان من
ای ز گندمزار ها سرشارتر
ای ز زرین شاخه ها پر بارتر
ای در بگشوده بر خورشیدها
در هجوم ظلمت تردید ها
با تو ام دیگر ز دردی بیم نیست
هست اگر ‚ جز درد خوشبختیم نیست

ای دلتنگ من و این بار نور ؟
های هوی زندگی در قعر گور ؟

ای دو چشمانت چمن زاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پیش از اینت گر که در خود داشتم
هر کسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست درد خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن
سرنهادن بر سیه دل سینه ها
سینه آلودن به چرک کینه ها
در نوازش ‚ نیش ماران یافتن
زهر در لبخند یاران یافتن
زر نهادن در کف طرارها
گمشدن در پهنه بازارها

آه ای با جان من آمیخته
ای مرا از گور من انگیخته
چون ستاره با دو بال زرنشان
آمده از دوردست آسمان
از تو تنهاییم خاموشی گرفت
پیکرم بوی همآغوشی گرفت
بستر رگهایم را سیلاب تو
در جهانی این چنین سرد و سیاه
با قدمهایت قدمهایم براه

ای به زیر پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده
گیسویم را از نوازش سوخته
گونه هام از هرم خواهش سوخته
آه ای بیگانه با پیراهنم
آشنای سبزه زاران تنم
آه ای روشن طلوع بی غروب
آفتاب سرزمین های جنوب
آه آه ای از سحر شاداب تر
از بهاران تازه تر سیراب تر
عشق دیگر نیست این ‚ این خیرگیست
چل چراغی در سکوت و تیرگیست
عشق چون در سینه ام بیدار شد
از طلب پا تا سرم ایثار شد

این دگر من نیستم ‚ من نیستم
حیف از آن عمری که با من زیستم

شعر یک شب از فروغ

roz — 2012-02-23T03:18:14+01:00

یك شب ز ماورای سیاهی ها
چون اختری بسوی تو می آیم
بر بال بادهای جهان پیما
شادان به جستجوی تو می آیم

سرتا بپا حرارت و سرمستی
چون روزهای دلكش تابستان
پرمیكنم برای تو دامان را
از لاله های وحشی كوهستان

یك شب ز حلقه كه به در كوبم
در كنج سینه قلب تو می لرزد
چون در گشوده شد تن من بی تاب
در بازوان گرم تو می لغزد

دیگر در آن دقایق مستی بخش
در چشم من گریز نخواهی دید
چون كودكان نگاه خموشم را
با شرم در ستیز نخواهی دید

یكشب چو نام من به زبان آری
می خوانمت به عالم رویایی
بر موجهای یاد تو می رقصم
چون دختران وحشی دریایی

یكشب لبان تشنه من با شوق
در آتش لبان تو میسوزد
چشمان من امید نگاهش را
بر گردش نگاه تو میدوزد

از زهره آن الهه افسونگر
رسم و طریق عشق می آموزم
یكشب چو نوری از دل تاریكی
در كلبه ات شراره میافروزم

آه ای دو چشم خیره به ره مانده
آری منم كه سوی تو می آیم
بر بال بادهای جهان پیما
شادان به جستجوی تو می آیم

احمد شاملو

roz — 2012-02-14T01:18:33+01:00

خانه‌ئی آرام و
اشتیاق ِ پُرصداقت ِ تو
تا نخستین خواننده‌ی ِ هر سرود ِ تازه باشی
چنان چون پدری که چشم به راه ِ میلاد ِ نخستین فرزند ِ خویش است
چرا که هر ترانه
فرزندی‌ست که از نوازش ِ دست‌های ِ گرم ِ تو
نطفه بسته است...

میزی و چراغی،
کاغذهای ِ سپید و مدادهای ِ تراشیده و از پیش آماده،
و بوسه‌ئی
صله‌ی ِ هر سروده‌ی ِ نو

و تو ای جاذبه‌ی ِ لطیف ِ عطش که دشت ِ خشک را دریا می‌کنی،
حقیقتی فریبنده‌تر از دروغ،
با زیبائی‌ات ــ باکره‌تر از فریب ــ که اندیشه‌ی ِ مرا
از تمامی‌ی ِ آفرینش‌ها بارور می‌کند
در کنار ِ تو خود را

من

کودکانه در جامه‌ی ِ نودوز ِ نوروزی‌ی ِ خویش می‌یابم
در آن سالیان ِ گم، که زشت‌اند
چرا که خطوط ِ اندام ِ تو را به یاد ندارند

خانه‌ئی آرام و
انتظار ِ پُراشتیاق ِ تو تا نخستین خواننده‌ی ِ هر سرود ِ نو باشی.
خانه‌ئی که در آن
سعادت
پاداش ِ اعتماد است
و چشمه‌ها و نسیم
در آن می‌رویند
بام‌اش بوسه و سایه است
و پنجره‌اش به کوچه نمی‌گشاید
و عینک‌ها و پستی‌ها را در آن راه نیست

بگذار از ما
نشانه‌ی ِ زنده‌گی
هم زباله‌ئی باد که به کوچه می‌افکنیم
تا از گزند ِ اهرمنان ِ کتاب‌خوار
ــ که مادربزرگان ِ نرینه‌نمای ِ خویش‌اند ــ امان ِمان باد.

تو را و مرا
بی‌من و تو
بن‌بست ِ خلوتی بس

سلام دوستای گلم خیلی دلم براتون تنگ شده بود

مرسی از همتون که اومدین و تنهام نذاشتین وقتی میام

نظراتتون و می بینم دیگه خستگی و فراموش می کنم

امروز روز عشاق(ولنتاین) به همه شما عاشقا تبریک میگم

امیدوارم به آرزوهاتون برسین یادتون نره امروز باید خیلی به هم محبت کنین

البته راستش و بخواین من جشن اسپندگان خودمون که در روز 5 اسفند برگزار میشه رو بیشتر

دوس دارم هر چی باشه اون جشن خودمونه.

نظر شما چیه؟

happy valentine

مراقب خودتون باشین چون

همتون گل منین

غصه نخور

roz — 2012-02-01T01:38:02+01:00

غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم
از دیدن نور ماه یه عمره بی نصیبیم
فرقی نداره بی تو بهار مون با پاییز
نمی بینی که شعرام همه شدن غم انگیز
غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نیست
اینجا ولی آسمون باریدنم بلد نیست
غصه نخور مسافر فدای قلب تنگت
فدای برق ناز اون چشمای قشنگت
غصه نخور مسافر تلخه هوای دوری
من که خودم می دونم که تو چقدر صبوری
غصه نخور مسافر بازم می آی به زودی
ما رو بگو چه کردیم از وقتی تو
نبودی
غصه نخور مسافر غصه اثر نداره
ز دل تو می دونم هیچ کس خبر نداره
غصه نخور مسافر رفتیم تو ماه اسفند
بهار تو بر می گردی چیزی نمونده بخند
غصه نخور مسافر تولد دوباره
غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره
غصه نخور مسافر غصه کار گلا نیس
سفر یه امتحانه به جون
تو بلا نیس
غصه نخور مسافر تو خود آسمونی
در آرزوی روزی که بیای و بمونی...

دوستای عزیزم این شعر خیلی خوشکل از مریم حیدر زاده

که مطمئنم همتون اون و میشناسین و دوسش دارین

مراقب خودتون باشین چون

همتون گل منین

فقط برای تو...

roz — 2012-01-25T06:22:52+01:00

برای تو می نویسم...

برای تویی كه تنهایی هایم پر از یاد توست...

برای تویی كه قلبم منزلگه عـــشـــق توست ...

برای تویی كه احسا سم از آن وجود نازنین توست ...

برای تویی كه تمام هستی ام در عشق تو غرق شد...

برای تویی كه چشمانم همیشه به راه تو دوخته است...

برای تویی كه مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاك خود كردی...

برای تویی كه وجودم را محو وجود نازنین خود كردی...

برای تویی كه هر لحظه دوری ات برایم مثل یک قرن است...

... تویی كه سـكوتـت سخت ترین شكنجه من است برای

برای تویی كه قلبت پـا ك است ...

برای تویی كه در عشق ، قـلبت چه بی باك است...

برای تویی كه عـشقت معنای بودنم است...

برای تویی كه عـشقت معنای بودنم است...

برای تویی كه غمهایت معنای سوختنم است...

برای تویی که آرزوهایت آرزویم است...

صدا از فروغ همیشه جاودان

roz — 2012-01-16T11:03:26+01:00

در آنجا ، بر فراز قله ی کوه

دو پایم خسته از رنج دویدن

به خود گفتم که در این اوج دیگر

صدایم را خدا خواهد شنیدن

بسوی ابرهای تیره پرزد

نگاه روشن امیدوارم

ز دل فریاد کردم کای خداوند

من او را دوست دارم ، دوست دارم

صدایم رفت تا اعماق ظلمت

بهم زد خواب شوم اختران را

غبارآلوده و بیتاب کوبید

در زرین قصر آسمان را

ملائک با هزاران دست کوچک

کلون سخت سنگین را کشیدند

زطوفان صدای بی شکیبم

بخود لرزیده، در ابری خزیدند

ستونها همچو ماران پیچ در پیچ

درختان در مه سبزی شناور

صدایم پیکرش را شستشو داد

ز خاک ره،درون حوض کوثر

خدا در خواب رؤیا بار خود بود

به زیر پلکها پنهان نگاهش

صدایم رفت و با اندوه نالید

میان پرده های خوابگاهش

پولی آن پلکهای نقره آلود

دریغا،تا سحر گه بسته بودند

سبک چون گوش ماهی های ساحل

به روی دیده اش بنشسته بودند

صدا صد بار نومیدانه برخاست

که عاصی گردد و بر وی بتازد

صدا میخواست تا با پنجه خشم

حریر خواب او را پاره سازد

صدا فریاد میزد از سر درد

بهم کی ریزد این خواب طلائی ؟

من اینجا تشنه ی یک جرعه مهر

تو آنجا خفته بر تخت خدائی

مگر چندان تواند اوج گیرد

صدائی دردمند و محنت آلود؟

چو صبح تازه از ره باز آمد

صدایم از صدا دیگر تهی بود

ولی اینجا بسوی آسمانهاست

هنوز این دیده امیدوارم

خدایا این صدا را می شناسی؟

من او را دوست دارم ، دوست دارم

دوستای عزیزم اینجا براتون یکی از شعرهایی که خودم عاشقانه دوسش

دارم و گذاشتم این شعر و توی دفتر خاطراتم نوشتم

اصلا از خوندنش سیر نمیشم امیدوارم شما هم دوست داشته باشین

مهدی اخوان ثالث

roz — 2012-01-10T05:02:23+01:00

قاصدک هان چه خبر آوردی ؟

از کجا وز که خبر آوردی ؟

خوش خبر باشی اما اما

گرد بام و بر من

بی ثمر می گردی . . .

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری نه ز دیّار دیاری

برو آنجا که بود چشم و گوشی با کس

برو آنجا که تو را منتظرند

قاصدک

در دلم من

همه کورند و کرند . . .

دست بر دار از این در وطن خویش غریب

قاصد تجربه های همه تلخ

با دلم می گوید

که دروغی تو ، دروغ

که فریبی تو ، فریب !

قاصدک

هان ... ولی ... آخر ... ای وای

راستی آیا رفتی با باد . . .

با توام آی کجا رفتی ، آی !

راستی آیا جایی خبری هست هنوز

مانده خاکستر گرمی جایی

در اجاقی ــ طمع شعله نمی بندم ــ

خردک شرری هست هنوز ؟

قاصدک

ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گریند . . . .

سلام به همه دوستای عزیزم

یه معذرت خواهی به همتون بدهکارم ببخشید دیر آپیدم

یه مدت گرفتارم امکان اینکه سریع آپ کنم و ندارم اما همه سعیم

و میکنم با شعرای خوشکل بیام که دوس داشته باشین

اما شما هم من و تنها نذارین همتون و خیلییییییی دوس دارم

چون همتون گل منین

متن عاشقانه و غمناك

roz — 2012-01-02T06:08:06+01:00

. . . وزندانی ساختم برای احساسم ؛ دوباره عاشق غروب شدم !

اما افسوس که نمیتوان پیوندها را محکمتر از قدرت تقدیر گره زد !

و امروز کوله بار دلتنگی ام را بسته ام و تمام دلبستگی ام را توی

چمدان دلم؛ جا داده ام و به دنبال مرهمی برای خراش روی گونه

احساسم راهی سرزمین غریب بیقراری شده ام !!

آن روزی که رفتی ؛ من تو را از زیر کتاب مقدس عشقم عبورت دادم ؛

و کاسه ای اشک بدرقه راهت ساختم !!

بقچه دلت را گره عشق زدم ؛

اما ؛ دلم میخواست بغضم را بشکنم و فریاد بزنم و بگم . . . .

دوستت دارم

یه شعر خیلی قشنگ از مهدی اخوان ثالث براتون میذارم

كه با این متن ارتباط داره امیدوارم خوشتون بیاد

تقدیم به همتون

دریچه

ما چون دو دریچه رو به روی هم

آگاه ز هر بگو مگوی هم.

هر روز سلام و پرسش و خنده

هر روز قرار روز آینده

عمر آینه بهشت ،اما ...آه

بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه

اکنون دل من شکسته و خسته است

زیرا یکی از دریچه ها بسته ست

نه مهر فسون،نه جادو کرد،

نفرین به سفر ،که هرچه کرد او کرد.

مهدی اخوان ثالث